About

Wednesday, 23 March 2016

वाद आणि वास्तव

     “प्रजेला काबूत ठेवण्यासाठी फक्त दोनच गोष्टी हव्यात, ब्रेड अँड सर्कसेस (भाकरी आणि करमणूक)” हे सुप्रसिद्ध रोमन तत्वज्ञ जुव्हेलीन याचे उद्गार आहेत. हे हताश उद्गार त्याने कॉलासियम मधले रक्तरंजित खेळ बघून काढले होते. आदर्शवाद आणि जगण्याची उच्च मुल्ये यांनी सत्ता आणि मानवाची सुप्त पाशवी वृत्ती यापुढे पत्करलेली शरणागती म्हणजे हे उद्गार. सध्या भारतात आणि महाराष्ट्रात जे काही सुरु आहे त्यावरून यातील भाकरी चा अर्धा भाग वगळून करमणुकीच्या अर्ध्या भागावर देशात मोदी सरकार आणि राज्यात फडणवीस सरकार यांनी पूर्ण लक्ष केंद्रित केले आहे असेच दिसते. नक्कीच हे दोघे जुवेलीनचे वाचक असावेत.

     भाजपा सत्तेवर येऊन फडणवीस मुख्यमंत्री झाले तेव्हा जणू पेशवाई पुन्हा अवतरली असा जल्लोष अनेकांनी साजरा केला होता. देशात आणि केंद्रात जणू धर्म राज्य आले. साधू, साध्व्या, महंत अश्या धर्माच्या दलालांची किंमत अचानक वाढली. आणि त्यांच्या बेताल जिव्हा अनिर्बंध बडबड करू लागल्या. अनेक वादग्रस्त मुद्दे पुढे आणले जाऊ लागले. पैकी कित्येक मुद्दे तर थेट सरकार प्रायोजित होते. या सर्व मुद्द्यांचा जनतेचे लक्ष विकासाच्या मुद्द्यावरून विचलित करण्यासाठी सफाईदारपणे वापर करून घेण्यात आला.

     आज राज्यात सर्वत्र अभूतपूर्व दुष्काळ आहे. काही मोजक्या भागात नाममात्र सरकारी उपाययोजना हातचे राखून राबवल्या जात आहेत. आणेवाऱ्या बदलून अनेक भाग दुष्काळी योजनांपासून वंचित ठेवण्यात आले आहेत. सर्व शेतमालाचे दर पडले आहेत. शेतातील माल शेतातच अक्षरशः सडत आहे. अनेक भागात पाण्याचे भयंकर दुर्भिक्ष्य आहे. लातूरला महिन्यातून एकदा पाणी येते. तिथे जमावबंदीचे कलम १४४ लागू झाले आहे. लोक पाण्यासाठी एकमेकांचा जीव घेतील अशी भयंकर परिस्थिती आहे. गुरे ढोरे खपाटीला गेलेली पोटे घेऊन शेवटचे आचके देत आहेत. अनेक भागात आज न उद्या चारा छावण्या सुरु होतील या आशेवर शेतकरी आला दिवस ढकलत आहेत. विहिरी बोअर कोरड्या पडल्या आहेत. टँकर चा पत्ता नाही. वीज भारनियमन जैसे थे आहे महागाई गगनाला भिडली आहे. अनेक जीवनावश्यक गोष्टींच्या किंमती दिवसेंदिवस वाढत आहेत. पेट्रोल डीजेल चे जागतिक दर आणि भारतातील दर यांच्यात प्रचंड तफावत आहे. जगणे अधिकाधिक कठीण होत चालले आहे. सरकार नावाची व्यवस्था अस्तित्वात तरी आहे का अशीच शंका यावी असे एकंदर वातावरण आहे. शेतकऱ्याच्या आणि शेतीच्या जीवनमरणाचा प्रश्न उभा ठाकला आहे. पण यावर कोठे चर्चा होताना दिसत नाही.

     आपण सहज न्यूज चॅनेल वरील चर्चेच्या विषयांवर नजर टाकली किंवा फेसबुक, ट्विटर अश्या सोशल साईटस वर चक्कर टाकली तर काय दिसते? या जीवनाशी निगडीत मुद्द्यांवर कुठेही चर्चा होताना दिसत नाहीत. जणू काही हा दुष्काळ आणि समस्या या वेगळ्या प्लॅनेट वरच्या असाव्यात आणि समांतर प्लॅनेट वर काही वेगळ्याच घडामोडी सुरु असाव्यात. आणि दोहोंचा एकमेकांशी काही सबंध नसावा. सरकारच्या प्रारंभ काळात ब मो पुरंदरेंचा मुद्दा पेटवण्यात आला. गायीला मातेचा दर्जा आणि गोहत्याबंदी चा मुद्दा ऐरणीवर आणला गेला. याकुबची फाशी देखील खूप गाजली. शेषराव मोरे यांच्या पुरोगामी दहशतवादी या वक्तव्याने अनेक दिवस चर्चेला विषय पुरवला. त्यानंतर बाजीराव मस्तानी ने काही दिवस चर्चेला उत आणला. मधूनच सावरकरांना भारतरत्न देण्याची टूम काढली गेली. मधूनच आरक्षण रद्द झाले पाहिजे अश्या आशयाची वक्तव्ये सरसंघचालक करतात. FTII मधील गजेंद्र चौहान च्या नियुक्तीवरून अनेक दिवस रणकंदन माजले. शनी मंदिरात महिलांना प्रवेश आणि Happy to bleed ने गरादोळ माजवला. रोहित वेमुला प्रकरण असेच परस्परविरोधी वक्तव्ये आणि कृती करून पेटवण्यात आले. त्याचे पडसाद विरतात न विरतात तोच JNU मधील कन्हैयाच्या लोकल इश्यु ला नॅशनल इश्यु बनवले गेले. चुकीच्या पद्धतीने प्रकरण हाताळून खोटे विडीओ बनवून धग तेवत ठेवण्यात आली. कायदा आणि यंत्रणा हातात असताना वेगळ्या स्त्रोतांमार्फत वेगळ्या पध्दतीने पद्धतशीरपणे या प्रकरणाला हवा देण्यात आली. देशभक्ती आणि देशद्रोह मुद्द्यावरून सध्या भवंती न भवंती सुरु आहे. आणि आता अगदी ताजे वक्तव्य. श्रीहरी अणे यांचे. विदर्भासोबतच मराठवाडाही स्वतंत्र राज्य झाले पाहिजे.

     सर्वच आघाड्यांवर आलेले अपयश झाकण्यासाठी सरकार असे वाद मुद्दाम प्रायोजित करत आहे हे सर्व पूर्वनियोजित पद्धतीने घडवून आणले जात आहे अशी शंका घेण्यास बराच वाव आहे. भावनिक मुद्द्यावर राजकारण करणे ही हिंदुत्ववादी पक्षांची आणि त्यांच्या मातृसंघटनांची खासियत राहिली आहे. तथापि हे सर्व भावनिक मुद्दे बाजूला ठेवून फक्त विकासाच्या मुद्द्यावर लक्ष केंद्रित केले जाईल. संविधानाचे निसंदिग्ध पालन केले जाईल अशी ग्वाही देत अच्छे दिनचे स्वप्न दाखवत भाजपा सरकार सत्तारूढ झाले. आणि सत्तेवर येताच हे सर्व हवेत विरून गेले. विकासाला बगल देत आपला जुना नेहमीचा, ठेवणीतला अजेंडाच सरकारने बाहेर काढला आहे.  जनतेच्या करमणुकीची अर्थात सर्कसेसची विविध वादग्रस्त मुद्दे प्रायोजित करून सोय केली जात आहे. आणि याच्या आड आपली कर्तुत्वशून्यता, नाकर्तेपणा आणि अपयश झाकले जाईल अस या लोकांना वाटत असेल तर तो त्यांचा भ्रम आहे. जनता सुजाण आहे. ती सत्तेवर आणू शकते तसेच  सत्ता उलथून टाकण्यास ही तिला वेळ लागणार नाही.

© सुहास भुसे


Monday, 14 March 2016

शब्दलालित्य आणि सहजता-सुरेश भट

     कवितांचे वेड अतोनात पूर्वीपासून. सहसा गद्यापेक्षा पद्याकडे ओढा जास्त होता. अश्यात सुरेश भटांचा यल्गार हाती पडला. भटांच्या शब्दसामर्थ्याची अशी काही मोहिनी पडली मनावर की भटांशिवाय काही वाचावेसे वाटेना तेव्हा.  झंझावात, रुपगंधा, रंग माझा वेगळा असे काव्यसंग्रह त्या तंद्रीतच एकामागोमाग एक वाचून झाले.  आजही भटांची एखादी न पाहिलेली रचना कुठे दिसली की आपसूक उडी पडते त्यावर माझी. तसे मला अनेक कवी आवडतात. पण भटांना माझ्या मनातील काव्यविश्वात एक खास स्थान आहे. श्रेष्ठ कनिष्ठ ठरवण्याचा प्रयत्न नाही. पण भटांइतके शब्दलालित्य आणि सहजता दुसऱ्या कोणत्याही कवीमध्ये नाही. अर्थात हा निष्कर्ष माझ्यापुरता मर्यादित आहे.

     सुरेश भटांना प्रतिभादेवीने भरभरून दिले आहे. त्यांच्या कवितेत कधी यमके जुळवण्याची किंवा गेयता आणण्याची कसरत दिसत नाही. भट लिहित जातात आणि गेयता सहजगत्या येत जाते. ‘मालवून टाक दीप’ ही गजल या विधानासाठीचे अप्रतिम उदाहरण ठरावी.

मग सुटेल मंद मंद वासंतिक पवन धुंद
माझे आयुष्य तुझ्या अंगणात टपटपेल

     अश्या ओळी भट अगदी सहजगत्या लिहून जातात.

कैक द कैफात माझ्या, मी विजांचे घोट प्यालो
पण प्रकाशाला तरीही हाय, मी पटलोच नाही.

     अशी प्रवाही अर्थगहनता तर भटांच्या कवितेत ठायी ठायी दिसते. भटांचा आणि भटांनी हाताळलेला रसिकांना सर्वाधिक आवडता काव्यप्रकार म्हणजे गजल. भटांच्या गजला नुसत्या काव्यानंदच देत नाहीत तर आपल्याला अंतर्मुख बनवतात. जगण्याचा एक वेगळा दृष्टीकोन देऊन जातात.

बोलू कुणास देई आकांत हा सुखाचा
मागेच दुखि:तांचा टाहो मरून गेला

     सुरेश भट कम्युनिस्ट चळवळीत कार्यरत होते. त्यांच्या सामाजिक जीवनातील संघर्षाचे प्रतिबिंब त्यांच्या अनेक कवितांत पडले आहे. तसेच वैयक्तिक आयुष्यात देखील त्यांना कौटुंबिक संघर्षाचा सामना करावा लागला. त्यांची इस्टेट बळकावून बसलेल्या त्यांच्या सावत्र भावांसोबत त्यांचा प्रदीर्घ न्यायालयीन लढा सुरु होता. या सर्व घडामोडींच्या तीव्रतेचा परिणाम म्हणून अपरिहार्य कडवाहट त्यांच्या कवितांत जाणवत राहते.

सांगा कुणीतरी या आकाश खाजव्यांना
मातीच मोक्ष देई कंगाल नागव्यांना

     या शब्दांतला दाह थेट जाणवतो.

गांजले ज्यांनी मला ते शेवटी माझेच होते
हा कळीचा दंश होता ! तो फुलांचा वार होता !

     हे भटांनीच लिहावे.

     ह्रदयनाथ-लता-सुरेश भट हे त्रिकुट म्हणजे मराठी गीतांच्या मर्मबंधातली ठेव आहे. या तिघांची अनेक सुरेल गीते अजरामर आहेत. याची सुरवात एखाद्या दंतकथेत शोभावा अश्या प्रसंगातून झाली. रस्त्याने जात असताना ह्र्दयनाथांना एक चोपडी सापडली ज्यात सुरेश भटांच्या रचना होत्या. त्या चोपडीवरून पत्ता शोधत ह्र्दयनाथांनी भटांना शोधले. आणि अनेक भावमधुर रचनाना संगीतबद्ध करण्याचे श्रेयस ह्र्दयनाथांच्या नावे झाले.

     या त्रयीच्या अनेक सुमधूर गीतांपैकी ‘सुन्या सुन्या मैफिलीत माझ्या’ हे गीत निव्वळ अप्रतिम आहे. अनेक वर्षे झाली ते रसिकांच्या मनावर अधिराज्य करत आहे. शब्द, संगीत, स्वर, अभिनय सर्व अंगांनी झळाळते आहे.

सख्या तुला भेटतील माझे, तुझ्या घरी सूर ओळखीचे,
उभा तुझ्या अंगणी स्वरांचा अबोल हा पारिजात आहे!

      या ओळीतुंन तर भटांची प्रतिभा, हे गाणे, आणि वाचणारे ऐकणारे रसिक एका वेगळ्याच उंचीवर जातात. हे गीत लिहिण्यासाठी भट मुंबईतील एका हॉटेलवर राहिले होते. तिथे त्यांचा मुक्काम 8 दिवस वाढला. पण काही केल्या गाणे काही सुचले नाही.  रूमचे भाडे होते दर दिवशी 500 रु आणि गाण्याचा मिळणारा मोबदला होता 2000 रु. शेवटी हॉटेल सोडण्याचा दिवस आला. त्या बिलाच्या कागदावर पाठच्या बाजुला भटांनी एक सलग 'सुन्या सुन्या मैफिलित' लिहून टाकले. तिथे उपस्थित असणारे बाळ धुरी हा प्रकार पाहुन स्तंभित झाले. त्यांनी लगेच एक 15000 रु चा चेक भटांच्या नावे फाडला. पण मी माझी प्रतिभा विकत नसतो अस उत्तर देऊन त्यांनी तो नाकारला. हा प्रसंग घडतेवेळी तिथे अरुण दाते आणि ह्रदयनाथ उपस्थित होते. हॉटेलचे बिल देखील या दोघांनीच भरले.

     भटांचे जे किस्से ऐकण्यात, वाचण्यात येतात त्यावरून हा प्रतिभाशाली कलावंत काहीसा विक्षिप्त म्हणावा असा स्वत: च्या मस्तीत जगणारा असा होता अस दिसत. नवनवोन्मेषशालिनी प्रज्ञा अशी प्रतिभा ज्यांच्यावर प्रसन्न असते असे लोक काहीसे कलंदर, आत्ममग्न, मनस्वी  असतातच. भट स्वत:बद्दल म्हणतातच,

रंगुनी सर्व रंगात रंग माझा वेगळा
गुंतूनी सर्व गुंत्यात पाय माझा मोकळा

      आज गजलसम्राट सुरेश भटांची पूण्यतिथी. त्यांना ही भावगर्भ आदरांजली ..
©सुहास भुसे.