अभ्यासू ब्राह्मण

एका गावात देवेंद्रपंत नावाचा एक दशग्रंथी ब्राह्मण राहत होता. स्नान, संध्या, जपतप सगळं सोवळ्यात काम. कोणत्याही गोष्टीची अभ्यासाच्या नावाखाली अतिचिकित्सा करून प्रश्न लोंबकळवत ठेवण्याची त्याला उत्तम हातोटी होती.

एक दिवस नदीवर गेला. स्नान करून ओल्या वस्त्रात परतताना पायाखाली एक चिंधी आली. देवेंद्रपंतांचे अभ्यासू चिकित्सक मन जागे झाले. ही चिंधी कोणाची ? स्पृश्याची की अस्पृश्याची ?
शंकेला जागा नको म्हणून पंत पुन्हा नदीवर गेले व चार बुड्या मारल्या. ओंजळीत पाणी घेऊन आचमन करताना भाताचे एक शीत तोंडात गेले. झालं. देवेंद्रपंतांचे चिकित्सक मन पुन्हा जागे झाले. हे कुणाचं खरकट ?
या प्रश्नाचा आता समूळ अभ्यास केला पाहिजे.

शीत कोणाचे याचा अभ्यास करण्यासाठी देवेंद्रपंत नदीकाठाने वर निघाले. चांगले पाच सहा मैल चालत गेल्यावर वरच्या अंगाच्या गावात काही लोक मोठं मोठी भांडी धूत होते.
पंतांनी विचारलं, भाताचे भांडे तुम्हीच घासले का ?
लोक म्हणाले, हो.
पंतांनी पुढचा अभ्यासू प्रश्न केला. 'कशाचे जेवण होते ?'
लोक म्हणाले, ' पाटलाच्यात काल जागरण गोंधळ होता, पाच बोकडं कापली होती. त्याचीच भांडी आम्ही धूत होतो.'
पंत कुचमले. शिव शिव म्हणत नदीत पुन्हा चार बुड्या मारल्या.

हा सगळा प्रकार होईपर्यंत त्यांना चांगलीच भूक लागली होती. गावात एखादे ब्राह्मणाचे घर आहे का याचा अभ्यास करून आधी जेवले पाहिजे बुवा.
विचारत विचारत पंत एका घरासमोर आले. घरातून बाई म्हणाली,
'हो, हे ब्राह्मणाचे घर आहे.'
भरपेट जेवण झालं. सगळं व्यवस्थित झाल्यावर बाईनी विचारलं,
'तुम्ही फार अभ्यासू दिसता तोंडावरून. मला एक प्रश्न विचारायचा आहे. मला योग्य मार्ग दाखवा.'
पंत म्हणाले बोला.
बाई म्हणाली, ' माझा नवरा ब्राह्मण आहे व मी मुसलमानाची आहे. त्यामुळे प्रश्न असा निर्माण झालाय की आमचा जो मुलगा आहे त्याची सुंता करावी कि मुंज ?'

पंत पुन्हा कुचमले. चिकित्सक मन जागृत झालं. प्रायश्चित्त म्हणून जंगलात जाऊन तपोभ्यास करावा म्हणून स्वारी निघाली.
जंगलात अभ्यास करता करता रात्र झाली.
देवेंद्रपंत आपलं पोट सावरत एका झाडावर चढले.
वर जाताना एका फांदीवरून पाय घसरला. पंत फांदीच्या जाळ्यातून खाली पडू लागले.
पडता पडता हाताला एक फांदी लागली. पंत तिला पकडून लोंबकाळू लागले.
आता काय करावे ? बिकट प्रश्न असला तरी अभ्यास केल्याशिवाय निर्णय कसा घ्यायचा बरं ? खाली खोल दरीच असली म्हणजे ?
देवेंद्रपंत रात्रभर त्या फांदीला धरून लोंबकळत राहिले.
सकाळी फटफटल्यावर खाली पाहतात तो दोन फुटावर जमीन !

:- साठा उत्तराची कहाणी.. अभ्यास पूर्ण झाल्यावर सगळी चिकित्सा करून पाचा उत्तरी सुफळ संपूर्ण करण्यात येईल.

©सुहास भुसे

दिघे साहेबांची गोची

दिघे वहिनीनी पाण्याची बाटली हातात देत देतच विचारले,
"अहो, आजचे उरलेले वीस रूपये द्या  परत.. खालून भाजी आणते पटकन.. "
दिघे साहेब जरा दचकलेच..
थोड्स दबकत दबकत त्यांनी दहाची नोट काढून समोर धरली.
" हे काय ? दहाच रूपये ? काय हो अजून दहा रूपये कुठे गेले ?"
दिघे वहिनी खास राखून ठेवलेल्या जरबयुक्त आवाजात विचारत्या झाल्या.

दिघे वहिनी रोज ऑफिसला जाताना दिघे साहेबांना 30 रूपये मोजुन देतात. 10 रु बसने जाणे 10 रु येणे आणि मधल्या सुट्टीत चहासाठी दहा रूपये.
आज सुट्टे नसल्याने 50 ची नोट दिली तर दिघे साहेबांनी मौका बघून 10 रूपयांचा भ्रष्टाचार केलेला दिसत होता.
दिघे वहिनींची नजर चुकवत दिघे साहेब चाचरत म्हणाले,
"अग आज बस उशिरा आली म्हणून तोवर जरा कोपऱ्यावरच्या ठेल्यावरुन मसाला पान घेऊन खाल्ले मी "
हे ऐकून दिघे वहिनी जाम भडकल्या.
"मसाला पान खाताहेत मसाला पान, पेशवाई थाट हवा साहेबांना सगळा "
अशी गडगडाटी नांदी करत त्यानी दिघे साहेबांच्या वेंधळया आणि खर्चिक स्वभावावर तोफ डागली.
त्या माऱ्याने अर्ध्या तासाने भोवंड येऊन दिघे साहेब त्यांना मध्येच थांबवत म्हणाले,
"अग मी हवे तर उद्या येताना चालत येईन दंड म्हणून, उद्या 20 च रूपये दे मला. "
यावर संतुष्ट होऊन दिघे वहिनी भाजी आणायला खाली निघुन गेल्या.

एक प्रदीर्घ मोकळा श्वास घेत जरा रिलीफसाठी म्हणून दिघे साहेबांनी फेसबुक ओपन केले. सगळ्या वॉलवर मोदींना शिव्या आणि नोटबंदी निर्णयाची खोबरेल लाऊन ठासणाऱ्या पोस्टस् चा खच पडला होता. ते सगळे वाचून दिघे साहेबांना कळेचना की या लोकांना नक्की कसली अडचण येतेय ?
बस आणि चहासाठी असे किती पैसे लागतात रोज ?
"द्वेष्टे पुरोगामी, आणि अडाणी खेडूत शेतकरी कुठले " अस पटुपुटत त्यांनी WTS APP उघडले, आणि तिकडून आठ दहा छान छान नोटबंदी समर्थनाचे मेसेज कॉपी करून त्या अडाणचोट लोकांना चांगलीच सणसणीत उत्तरे दिली.

कमेंटच्या रिप्लाई मध्ये बसणाऱ्या शेलक्या शिव्या वाचायला ते थांबलेच नाहीत. दिघे वहिनी परत यायच्या आत त्यांना सगळी भांडीही घासुन ठेवायची होती.
©सुहास भुसे.

भक्तांचे संवर्धन आणि संगोपन

     पृथ्वीवर एकेकाळी डायनोसॉरच राज्य होत. पण आज त्याचं नामोनिशाण मिटल आहे. त्याप्रमाणेच इकडे फेसबुकावर एकेकाळी यत्र तत्र सर्वत्र भक्तांचा सूळसुळाट होता. हिवाळ्यात कोकणातील घरात ढेकुण माजतात तसे सोशल साईट्स वर भक्त माजले होते. आणि आता बघा भक्त असे गायब झालेत जसे मोतीचूर के लड्डू से मोती. डायनासॉर प्रमाणे भक्तही लुप्त होऊ नयेत म्हणून सर्वांनी भक्तांचे फायदे व त्यांच्या संवर्धनाचे उपाय याकडे विशेष लक्ष पुरवावे.

     *भक्त प्रजातीचे फायदे.

1. भक्त विविध कलात्मक फोटोशॉप फोटो खरेच म्हणून टाकून आपले मन रिझवतात.
2. वेगवेगळ्या समस्यांवर ते भक्त लॉजिक म्हणून प्रसिद्ध असलेले अचाट तार्किक स्प्ष्टीकरण देतात.
3. विविध खोट्या आकडेवाऱ्या टाकून त्या खोट्या असल्याचे सिद्ध करण्यासाठी आपल्या बुद्धीला चालना देतात.
4. कोणत्याही गोष्टीचा कुठेही बादरायण सबंध जोडून ते आपल्याला मनमुराद हसवतात.
5. मोदी विकास का करत नाहीयेत याची ते हजारो कारणे देतात जी राजकारणी लोकांच्या पुढील हजार पिढ्यांना मार्गदर्शक ठरू शकतात.
6. ते पक्षाचे पेड कार्यकर्ते असल्यासारखे २४ तास कार्यरत राहून फेसबुक सतत हलत ठेवतात.
7. इतिहासाची मोडतोड करून ते इतिहास संशोधकांना सतत काम पुरवतात.

     अश्या प्रकारे फेसबुकवर आपले हमखास मनोरंजन करून आपल्या नेटपॅक चे पैसे वसूल करून देण्यास भक्त बांधील असतात. अश्या बहुगुणी, बहुउपयोगी भक्तांचे संवर्धन व संगोपन विशेष काळजीने व्हायला हवे. लक्षात ठेवा भक्त हे फेसबुकची रौनत आहेत. फेसबुकची जान आहेत.

     *भक्तांचे संवर्धन व संगोपन.

1. तुमच्या पोस्टवर भक्त आला कि लगेच 'युरेका युरेका' म्हणत त्याच्यावर तुटून पडू नये. संयम ठेवून त्याचे म्हणणे ऐकून घ्यावे.
2. सर्वांनी भक्तांच्या कमेंटला व पोस्टला सक्तीने व आठवणीने लाईक करावे.
3. अधून मधून चर्चेतील एक दोघांनी हर हर मोदी ..जय गोमाता अश्या घोषणा द्याव्यात. याने भक्त संतुष्ट होतील.
4. एक भक्त एक विरोधक अशी चर्चा व्हावी.(धर्मयुद्ध-नियम क्र. १४७) एकेका भक्तावर ५० -५० जणांनी चढू नये.
5. भक्तांची टर उडवणाऱ्या दर १० कमेंट नंतर एक मोदींचा फोटो टाकावा. ज्याकडे पाहून भक्तांना आपले इमोशनल अत्याचार सहन करण्याचे बळ मिळत राहील.
6. आठवड्यातून एक दिवस सर्वांनी भक्त उपवास धरावा. सर्वानुमते एक वार निवडावा. या दिवशी कोणीही भक्तांची टवाळी करू नये. त्यांच्या हो त हो मिसळावी.
7. सर्वात महत्वाची आणि परिणामकारक सूचना म्हणजे फेसबुक हे भक्तांचे अभयारण्य घोषित करण्यासाठी सर्वांनी झुक्याला मेल पाठवून दबाव आणावा. त्यासाठी हव तर मिसकाल मोहीम उघडावी. व भक्तांच्या निर्घृण शिकारीवर बंदी आणावी.

     तर लक्षात ठेवा. इथून पुढे जसजसे भाजपाचे पराभव होत जातील तस तसे भित्र्या सशासारखे जीव मुठीत धरून भक्त फेसबुकवर येत राहतील. आपण त्यांची वेदना समजून घेऊन त्यांना धीर देणे गरजेचे आहे. आहेत ते भक्त अजून चार वर्षे पुरवून वापरायचे आहेत याचे भान ठेवा.

     भक्तांच्या बाबतीत "पुरवून खा" हे आपले ब्रीद बनवा.

हर हर मोदी !! जय गौमाता !! हेल मिशाळु काका !! हेल स्पॉट नाना !!

सापनीती कथा

    एक घनदाट जंगल होत. जंगलात एक मांजर आणि एक लांडगा राहायचा. दोघांची खुप दोस्ती होती. जंगलातल्या इलेक्शन मध्ये दोघांनी आपल्या दोस्तीची ग्वाही देऊन इलेक्शन जिंकल. पण सत्ता येताच दोघेही सत्तोपभोगात मश्गुल झाले.

     मांजर जंगलात सतत फिरत असायच. आपल्या तीक्ष्ण नाकाच्या जोरावर जंगलात कोणत्या प्राण्याने कुठे शिकार केली आहे हे ते अचूक ओळखून काढायच. मग लांडग्याला घेऊन ते तिथे पोहोचायच. आणि मग आपल्या सत्तेचा धाक घालून ते त्या शिकारीतले आपले ' टक्के ' मजबूत वसूल करत. त्यांच्या या टक्केखोरीला सगळे प्राणी वैतागले होते.

     होता होता जंगलात पुन्हा इलेक्शन लागल. रिंगणात एक बैल आणि हत्तीही होता. नाराज प्राणी बैल आणि हत्तीच्या गोटात घुसु नयेत म्हणून मांजर आणि लांडग्याने आपला थिंक टैंक बगळ्याला एक सर्वे करायला लावला. जंगलात कोल्ह्यांची संख्या खुप मोठी होती. हा वर्ग या जोडीवर नाराज होता. पैकी काहीँचे मत होते की लांडगा उगीच मांजराच्या नादी लागलाय तर काहींच मत होत की मांजर लाचार होऊन लांडग्याच्या मागे फिरतय.

    बगळ्याने ही बातमी देताच मांजर आणि लांडग्याने खोटे खोटे वैर करायचे ठरवले.

     झाले मग प्लॅनबरहुकुम दोघांची एका शिकारीतल्या टक्केवारीवरुन घमासान भांडणे झाली. मग दोघांनी एकमेकांच्या उखाळया पाखाळया काढल्या. दुगाण्या झाडल्या...गुरगुरले ..बोचकारले. मांजराने लांडग्याची लबाडी काढली तर लांडग्याने मांजराचे दात मोजले. एवढे धूर्त कोल्हे पण त्यांच्या डावाला फसले. पुन्हा दोघांना भरपूर जागा मिळाल्या...

     निकालाच्या संध्याकाळीच एका कोल्ह्याने एक ससा मारला. 5 मिनिटांत मांजर आणि लांडगा आपले टक्के वसूल करण्यासाठी तिथे गळ्यात गळे घालून हजर झाल्याचे बघुन जंगल चाट पडले..बूचकळयात पडले. दुःखात बुडाले ..इकडे मांजर आणि लांडगा 50 % सश्याचा चट्टामट्टा करत मिशीवर ताव मारत बसले..
©सुहास भुसे